Formules rechtbank Amsterdam mbt ontslagvergoeding ambtenaren

LJN: AE9115, Rechtbank Amsterdam, 13 september 2002

Ontslag op andere gronden. Berekening financiële compensatie. Verweerder heeft eiseres per 25 september 1999, wegens een verstoorde verhouding tussen eiseres en W, ontslag verleend o.g.v. art. 1122, aanhef en sub d, ARA onder toekenning van een aanspraak op uitkering ex Wachtgeldverordening. In de bezwaarfase is eiseres alsnog een financiële compensatie ad fl. 20.000,- (€ 9.075,60) toegekend, aangezien verweerder van mening was dat het arbeidsconflict niet volledig aan eiseres kon worden aangerekend. De rechtbank komt tot het oordeel dat het ontstaan en voortbestaan van de verstoorde verhouding in overwegende mate aan verweerder is te wijten. De rechtbank komt vervolgens toe aan de toetsing van de aangeboden financiële compensatie. Gelet op de hiervoor genoemde aan verweerder te maken verwijten is de rechtbank van oordeel dat verweerder niet in redelijkheid kon volstaan met een financiële compensatie van f 20.000,00 bruto. Het beroep is derhalve gegrond en het bestreden besluit dient derhalve te worden vernietigd. Eiseres heeft de rechtbank verzocht onder toepassing van art. 8:72.4 Awb zelf in de zaak te voorzien. Verweerder heeft hiermee ingestemd. Nu beide partijen blijkbaar behoefte hebben aan een spoedige en definitieve beëindiging van het tussen hen bestaande geschil, meent de rechtbank aan het verzoek van eiseres tegemoet te moeten komen. De rechtbank zal derhalve zelf de hoogte van de door verweerder aan eiseres te betalen financiële compensatie vaststellen. Bij de vaststelling van een met het oog op de omstandigheden redelijk te achten financiële compensatie gaat de rechtbank er vanuit dat deze strekt tot gedeeltelijke compensatie van het als gevolg van het ontslag te verwachten inkomensverlies. Het komt de rechtbank daarom redelijk voor een relatie te leggen met de hoogte van het door eiseres verdiende maandsalaris. Voorts acht de rechtbank het redelijk rekening te houden met de duur van het dienstverband, zulks vanuit de gedachte dat de verantwoordelijkheid van een bestuursorgaan als werkgever jegens zijn ambtenaren toeneemt naarmate het dienstverband langer heeft geduurd en de relatie hechter is geworden. Verder dient betekenis toe te komen aan de mate waarin sprake is van een overwegend aandeel van verweerder in het ontstaan en voortbestaan van de verstoorde verhouding. Tot slot dient de rechtbank te beoordelen of de overige omstandigheden van het geval tot een correctie behoren te leiden. Omdat het gaat om een financiële compensatie in het kader van een rechtmatig ontslag en dus niet om een schadevergoeding in het kader van een onrechtmatig ontslag, ziet de rechtbank bij de vaststelling van een financiële compensatie geen plaats voor compensatie van pensioenschade. Het voorgaande leidt de rechtbank tot de volgende berekening: dienstjaren x vast maandsalaris, vermeerderd met de vakantietoeslag x een getalsmatige waardering van de mate waarin sprake is van een overwegend aandeel van verweerder in het ontstaan en voortbestaan van de verstoorde verhouding. Het resultaat van deze berekening dient mogelijk vervolgens aan de hand van de overige omstandigheden van het geval gecorrigeerd te worden. In casu leidt deze berekening tot een financiële compensatie van in totaal € 57.000,-. Gegrond beroep. Het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam, verweerder. mrs. T. van Peijpe, L.A.C. van Nifterick, L.C. Bachrach